من با تو یک بغل غم فردا گریستم
باید بغل بغل غم فردا.........
که نیستم
تا جا برای پر زدنت بازتر شود
شاید بدون تو غم من مختصر شود
باید کجای زندگی از کوره در....
نداشت
گر می گرفت جسم شبی که سحر نداشت
شب تا کدام ساعت تو مثنوی نوشت
احمق منم که شعر شدم یا تو ؟!
سرنوشت.....
با من چه کرد تا که نباشی کنار من
رفتی نرفت حادثه از روزگار من
هی پشت هم برای دلم بد می آورد
باد آورنده را به خدا باد می برد
این بد نبود چون که دو ماهی برای من
یوسف شدی کنار همین تکه پیرهن
هی گریه پشت گریه برایت نوشته ام
اما چه سود پنبه شده هرچه رشته ام
تنها امید من به خدا ماندن تو بود
حالا هزار بیت برایش بگو چه سود
می خواستم.....
و پشت سرت حرف کم نبود
می خواستی که بشنوی از "من منم"......
نه بود!
" من من د دوس.... تا س رسید لال لال لا....."
بند آمدی به لکنت من بند بند ما
افتاده اند توی همین شعربی تو باز
-اینجا گرفتگی به زبانم نبود ها ؟!
اما تو باز....
منتظر حرف تازه ای
از من نباش تا تو
-ببخشید تو نه شما
"همکار محترم "که همیشه برآن لبت
هی سبز شد که کفر مرا داشت ای خدا.....
تا در نیاورد همه جا ول کنم نبود
ول می کند تمام خودش را در این هوا
(تا خط بعد سربرسد چندش آورم!"
بالا ....نه!، می....نه، آو....نه، رد
" تا همیشه را"!
پشت سرش ندید که هی خط می آورد
این شیرها که بال مرا بسته تا.....
خدا
راهی دراز،پای پراز آبله کم است
جان می کنم برای خودم ها!
نه سکه ها
هی شیر و خط و خط خطی شعرهای من
با دختری که گم شده در
کفش تا به تا
پوشیده بود تا همه را با خبر کند
شاید فرار قسمت من بود یا تو یا.....
فرقی نمی کند که "تو را قسمتم نکرد
یا من نه ما/شما نه تو/ آخر نه تو نه ما
از من فرار کرد که فراری نبود،بود ؟!
کفشم فرار قسمت من کرد
پشت پا
می زد زمین نخوردن من را بیاورد
بالا زمین نداشت که خوردم فقط چرا
بالاتر از هوا که فقط سهم من نبود
سهمی نداشت از همه جا دختری که با....
بالا نمی رود که مرا با تو سرکند
بالا می آورد که مرا مختصر کند
