| تبليغات | X |
|
شعرها
|
||
|
داستانها را با jabb بخوانید |
روشن ترین ستاره ی شب زنده دار من
اسطوره ساز مثنوی در کنار من
بانو،غزل،قصیده،دو بیتی،ترانه ام
دیوان کاملی شده بودی کنار من
اما چه سود شاعر شعرت غریب مرد
باور نمی کنی که شدی داغدار من؟!
این پیرهن که روی تنت سایه می کند
در ازدحام جمعیت سوگوار من
من را به باد هرچه نبودم......نبوده ام
در زیر دست وپای غم بی شمار من
پیراهن سیاه تو....!
یک قصه بیش نیست
چیزی شبیه قصه ی بی اعتبار من
گفتی که رفتم از همه ی آسمان تو
اما ببین، بیا،بشنو،غار غار من
- را تا شبی کنار همین قبر سر کنی
روشن شود به فاتحه ات این مزار من
-"داغت چه کرد با دل من ای همیشه مرد ؟!"
این را نوشته ای که بسنجی عیار من
را این گواه رفتن من از هوای توست
چون نقطه ای سیاه که رفت از تبار....
من
دارم درون باور تو زنگ می خورم
پای همین نوشته شده گریه کار من
دستت به دور گردن من می شود سیاه
دستت طناب و سینه ی تو چوب دار من
محکوم مرگ می کندم......
جای صندلی بگذار زیر پام
خدایا نه !
نگذار
من
بالای دار می روم اما بگو:
چرا....
هرگز در این قصیده نبودی دچار من؟!
این صندلی کشیده تر از قصه ی من است
حالا بکش که سبز شوی در بهار
من
من
من
سقوط قصه ی تکرار" من" نبود
یک فصل را بچرخ درخت انار من
حالا که می رسی به خدا مرده مرده ام
شادم که عاقبت ننشستی به پار من
تقویم ها برای همه فصل ها پرند
تو فصل پنجمی که نیامد به کار من
من ریل بوده ام
و
تو
خط های شعر شد
این آخر خط است بفرما قطار من!
حالا به جای آخر شعرم پیاده شو
بر خاک من که پر شده است ازغبار من
تو هم قصیده ای که به آخر رسیده است
من هم تویی که میروی از این دیار من
باید برای رفتن من هم دروغ گفت؟!
من رفته ام دروغ نگو مرده زار من!
|