شعرها

jab — Fri, 27 Jun 2008 19:34:18 GMT

پای تو باشد آنچه می گویم دروغ راست.

پای تو بنویسند شعرم را اگر زیباست.

وقتی که در شبهای شعر ما چراغی نیست

تنها صدایی که نمی ماند صدای ماست

چیزی که در شعر من و تو شاعری می کرد

نصف جهانی مانده در با هم نبودن هاست

تو شاعری مثل خود من این غزل تحفه ست

محو شکست شعر در چشمت خود نیماست.

...........

آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید

یک نفر در آب....

دارد از تو می گوید نمی بینی چرا که شاعری این جاست

اما دوباره لب به لب ساحل نمی فهمد

پر می شم چون ساحلی که لب به لب دریاست.

روز و شبم بعد تو کوتاه آمده بانو

وقتی شب موی تو هر روزه شب یلداست.

باید دوباره از تو بنویسم که رفتی –نه؟!-

یک نه نمی آید فقط سهم من از فرداست

معشوقه های مانده در بغضی فرو خورده

بغض نفس گیری که آدم داشت در حواست

باران پذیرای غم دیروز و امروز است

چیزی که در باران نمی چسبد جدایی هاست

معلوم شد در این هوا باران زده امروز

در آسمان چشم من رنگین کمان پیداست

بیتی که از تو کم بیاید شعر هم باشد

باید بسوزد پای تو شعری که در بالاست

jab — Sun, 16 Mar 2008 07:49:18 GMT

دور نصف جهان را خط مي كشم

استوا همين كار را با زمين كرد

داغ كرده ام

باران، سيل مي بارد

و خرماهايي كه از ارتفاع نمي ترسند

زودتر مي رسند

مثل بزرگراهها

كه سريعتر از من.

حالا تو هي دست و پا بزن

تا تمام طول اين بزرگراه را

شنا كرده باشي

اين همه خودشان را به آب زدند

دلشان دست توست

اين همه به درد غرق شدن نمي خورند

زاينده رود بايد فكري به حال خودش بكند

دارد همين طور آب مي رود.

بالاخره به روز شدم

jab — Tue, 12 Feb 2008 08:07:49 GMT

گشتم نبود این که « خدا » یا « نمی شود »

گم می کنند خاطره ام را ........ نمی شود

پیوسته رفت و پای خودش را کشید و گفت:

- شرمنده ام که پای تو هم پا نمی شود

کم می شود دو دست تو از دست سالها

گشتم ولی دو دست تو پیدا نمی شود

بی دست و پا گلوی من از دست بغض ها

این بغض های بی سر و پا، وا نمی شود

یادم نمی رود هوسی را که هی نوشت

از خاطرات درهم من با نمی شود

با این نمی شود که نشد من نوشتمت

یک خاطره از آن من و حالا نمی شود؟!

من آن مسافری که بلیطی نداشته است

در ایستگاه، صبح، - نه آقا نمی شود

حتما کسی برای خودش جا گذاشته است

بر روی ریل فاصله ای تا نمی شود

بیچاره من که تا شده بود اعتبار من

در دست توست فاصله ها را نمی شود

نادیده رفت تا که رسید آخر قطار

حق با تو بود خاطره ام جا نمی شود

jab — Thu, 13 Sep 2007 10:04:35 GMT

كسي كه منتظر است

ساعتش دير مي گذرد

گردن زمان از مو هم باريك تر

بزن شايد به آخر رسيد و آمدي

خدا از رگ گردن به من نزديك تر بود

مي آيي و مي مانم

زمان نشان مي دهد

خضر و عيسي از تو بزرگ ترند

كه مي گذرد

اينجا خضر و عيسي را در ركابت

بدون آنجا كه بگذرد

زمان از ترس به آخر نمي رسد

يا از خستگي؟

عقربه ها پيرتر از اين حرف ها هستند

كه نتوانند جلو ببرندش

بايد دست به عصا راه بروند

ساعت ها مثل سليمان

منتظرت هستم

چون دور دور جوانان است

و آخر زمان ته دنيا نيست

اگر چه هميشه لحظه به لحظه بزرگ تر شود

بگذرد

پيرتر شود

چقدر خوب ماندي

قيام كني بدجوري پير مي شوي

حتي اگر سايه هم نداشته باشي

به زمين نرسيده

با تير مي زنند

چه برسد به جايي كه از آنجا ديگر نيستي

خسته شدم

وقت آن است كه خودي نشان بدهي

حتي اگر نيايي!

jab — Thu, 05 Apr 2007 14:27:25 GMT

خودش را غرق کرد

دریا!

به آب بازی اش می ارزید

خورشید

غروب پرت شد پایین

از بالای آسمان

ماه قرص خورد

هر 14 تا را پشت سر هم

جنگل خودش را ریشه کن کرد و

نفس نکشید ماهی

تا بیاید سطح آب

حتی می توانست خود را حلق آویز کند

تا بیاید سر سفره

از بس خا.ک خورد

کویر زنده به گور شد

اما من طور دیگری فکر می کنم

مثل تو که فکر می کنی

-"خودم را با پیوست هام کشته ام"

حرف نزن!

دارم کسی را پیدا می کنم

مثل من که رگ هایش را

از این همه خونی که رفت.

زمین از خط استوا جدا شد!

jab — Fri, 23 Mar 2007 15:15:29 GMT

تحویل بگیرید

کسی را که نفس های آخرش را می کشد

دعا کنید راحت تمام کند

بالای سر محتضر را خلوت کنید

لطفن بروید خرید عید

مثل همیشه

مادرم برایش سفره گرفت

شاید خوب شود

هنوز همین طوری است

فقط می چرخد و شب و روزش را جابجا می کند

این قدر منتظرمان گذاشت

که جای خالی سبزه ی سفره را پر کرد

آب ماهی را عوض می کرد

سیب را از چنگ آن دو درآورد

با سنجد سر به سر مردم می گذارد و

کلی می خندید

وقتی فهمیدم سیگار نمی کشی

گفتم حالش خوب می شود و

هفت سین امسالتان درست هفت تاست

همیشه یکی بیشتر بود و

خرج مهمان می کرد

وقتی خاله جان سرطان مری گرفت،

نمی توانست غذا بخورد.

عیدها سفره پهن می کرد

که یک سال طول می کشید تمیزش کنی

آخر عمر همه چیز را عقیقه کرده بود

چون خودش نمی توانست بخورد

از این عیدها

یک قبرستان مانده

که دو ردیف آن را ما اشغال کردیم

همین طوری داریم پیش روی می کنیم

اگر خدا بخواهد چند سال دیگر

یک آرامگاه خانوادگی داریم

که اسمش را گذاشتند امامزاده

همیشه این سال بود

که نفس های آخرش را می کشید

ولی یکی دیگر می مرد

امسال اگر نمی خواهد بمیرد

می توانم عید خانواده ام را عزا کنم و

ردیف سوم قبرستان را من بسازم

jab — Thu, 15 Mar 2007 10:50:17 GMT

وقتی سرفه می کنی دلم می لرزد

دلم که می لرزد سرفه می کنی

هی چرخ می خورد

هی چرخ های ویلچر

که بیشتر از زمین می چرخند

که شب و روزشان چقدر زود می گذرد

و حتمن چقدر زود خواهی مرد

بغلم کن!

که زمین از چرخیدن بایستد

و سرت را محکم به سینه هام فشار بده

تا سرفه نکنی

موهایم را زیر روسری ام سفید می کنم

خیلی منتظرت بودم

لااقل چند درصد از تو برگردد

زندگی با نیمی از تو هم برایم کافی ست

jab — Thu, 01 Mar 2007 19:27:18 GMT

برای واقعیت دفاع مقدس شهید شیمیایی داوود گلزردی

بی سوادی از سر و کول علم بالا می رود

ریش گرو گذاشتی یا مو؟

شیمی درمانی این چیزها را نمی دانست

هر دوتاش را برداشت

یک وقت مدیون نباشد

این را می شد از ناله هایت فهمید

که برای کودکی پسرت ترسناک شدی

"تو را می فهمید"

یک جمله ی کاملن رسانه ای ست

رسانه به درد می خورد

اما نه به درد تو .

نفس هایت یکی در میان بالا می آ مد

تا به کسی بدهکار نباشی

ناز نفست!

بیشتر از خیلی ها می فهمد

این اواخر صدایت هم در نمی آمد

تا متهم نشوی

صدای سرفه هایت قطع نمی شود

تو به خیلی ها آلرژی داری

از این جا به بعد را

رسانه نمی گذارد همه بفهمند

پس من هم نمی نویسم

برای این که شهید دفن شوی

خیلی به مادرت سخت گذشت.

jab — Mon, 08 Jan 2007 11:59:20 GMT

"حوض ها "

"تازه این حوض ها را خالی کرده بودم

پرش کرده

مردم آزاری هم حدی دارد."

- "آب حوض کشی هم شد شغل؟!

این سطر ها ی چپ اندر قیچی هم شد شعر؟!"

با این قیچی که تازه وارد شد

می خواهم شعر را ببری

از وسط حوض ها

وقتی که خالی بود تا پرش کردی."

" صدای دست ها

تو را به یاد چی می اندازد" –

"منتظر افتتاح فاز دوم شعر باشید

jab — Thu, 28 Dec 2006 07:56:18 GMT

من درهمیشه های توتکرارمی شوم

در بین دست های توبیدارمی شوم

مثل تمام عقربه هامی خورم به صفر

حالاکه یک دقیقه شدم خوار می شوم

هی چرخ می روم و سرم گیج می خورد

درتیره های چشم خودم تار می شوم

شعری به دورحرف دلم پیچ می خورد

برسرخی لبان تو انکار می شوم

سقفم که بر سر تو یکی سایه می کنم

ازمن بترس عاقبت آوارمی شوم

ازبس برای توغزل تازه گفته ام

تکرار می شوی تو و تکرارمی شوم

من دلخوشم به صبح که شب تا سپیده دم

دربین دستهای توبیدارمی شوم