پای تو باشد آنچه می گویم دروغ راست.
پای تو بنویسند شعرم را اگر زیباست.
وقتی که در شبهای شعر ما چراغی نیست
تنها صدایی که نمی ماند صدای ماست
چیزی که در شعر من و تو شاعری می کرد
نصف جهانی مانده در با هم نبودن هاست
تو شاعری مثل خود من این غزل تحفه ست
محو شکست شعر در چشمت خود نیماست.
...........
آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
یک نفر در آب....
دارد از تو می گوید نمی بینی چرا که شاعری این جاست
اما دوباره لب به لب ساحل نمی فهمد
پر می شم چون ساحلی که لب به لب دریاست.
روز و شبم بعد تو کوتاه آمده بانو
وقتی شب موی تو هر روزه شب یلداست.
باید دوباره از تو بنویسم که رفتی –نه؟!-
یک نه نمی آید فقط سهم من از فرداست
معشوقه های مانده در بغضی فرو خورده
بغض نفس گیری که آدم داشت در حواست
باران پذیرای غم دیروز و امروز است
چیزی که در باران نمی چسبد جدایی هاست
معلوم شد در این هوا باران زده امروز
در آسمان چشم من رنگین کمان پیداست
بیتی که از تو کم بیاید شعر هم باشد
باید بسوزد پای تو شعری که در بالاست
سلام این منم لطفن مرا حلال کنید